Babalik ang mga Bayani

     Nakatingala siya sa may bintana. Habang ang mga kamay hinahaplos ang puting telang dinadaanan ng mainit na bakal. Panaka nakang binabalik nya ang tanaw sa unipormeng malamyos sa kamay. "Nanay! Nanay!," humahangos ang nagma may ari ng tinig sa loob ng bahay. "Nanay! Araw daw ngayon ng Kalayaan!" "Maaari po ba akong pumunta sa bayan?" "Manonood lang po ako ng parada!" Nakangiti, halos lumundag na sambit ng batang paslit. Napangiti rin sya. Tuwang tuwa siya sa natitigan nyang kislap sa mga mata ng supling nya. Para bang may umuukit ng bulaklak sa puso nya. Nakakakiliti yaon, hindi masakit ngunit marikit ang pakiramdam. Hindi nya mapigilang maluha. Minsan kase noong bata pa siya sinubukan nyang magpaalam pero hindi siya pinayagan. Nakakatakot daw sa bayan. May mga hapon. "Kukunin ka ng mga hapon," sambit ng nanay nya at hindi na siya muli pang nagtanong. "Ano nanay, pwede po ba akong pumunta sa bayan?!" muli ay narinig nya. "Oo anak, oo naman, siya siya maligo ka at kumain muna." Nang makaalis na ang bata iniwan nya ang mga damit, umupo siya sa gilid ng hagdan, pinukol ng mga mata ang rosaryo sa altar. Dali daling nyang isinara ang buong bahay. Pupunta rin sya sa nayon. Makikipag diwang siya! Malaya na daw ang Pilipinas. Makikipagbunyi siya. Sasayaw siya sa kalsada at makikinig sa harana!